Puntennonsens

0

Hallo Magda,

Snap jij dat er mensen zijn die in alle ernst menen wijn te kunnen beoordelen in punten? Op een schaal van 10, 20 of zelfs wel 100 punten. En dan ook nog doen alsof dat ene punt verschil tussen 90 en 91 punten de vanzelfsprekendheid zelf is. Maar hoe hun je nu pretenderen exact bezig te zijn wanneer het gaat om een kwestie van persoonlijke smaak? Net als naar een muziekstuk luisteren, een schilderij bekijken of een gerecht eten. Zaken als alcohol, tannine, zuren etc. kun je in een laboratorium exact meten, maar appreciatie in cijfers en getallen uitdrukken? Laat me niet lachen. Hoogstens kun je onderlinge verschillen aangeven tussen wijnen die qua stijl of herkomst vergelijkbaar zijn en dat dan tot uitdrukking brengen in sterren, enkel bij wijze van globale aanduiding. Met het aanbrengen van onderscheid is niets mis – de ene wijn in nu eenmaal de andere niet –, maar het moet wel met enige terughoudendheid gebeuren. En dus zonder grote woorden als ‘de perfecte wijn’. Wijn is een levend iets, en daarom vroeg of laat per definitie onderhevig aan aftakeling. Dat valt alleen erg moeilijk te rijmen met zogenaamde perfectie van 20/20 of 100/100 punten. Met andere woorden: perfectie in wijn is een denkfout van de eerste orde. Ik zou je trouwens tal van voorbeelden kunnen geven van 100-puntenwijnen die schim meer zijn van wat ze ooit waren.

Nog iets. Waarom zijn topscores alleen weggelegd voor wijnen uit beroemde gebieden, maar nooit voor die uit publicitair minder sexy contreien? Volgens mij getuigt dat van een bevooroordeelde vergelijking van appels en peren. Moet je wijnen niet primair binnen hun eigen context proeven en waarderen? Muscadet met Montrachet vergelijken, is onzin. Margaux en Morgon al net zo.

Het vreemde is trouwens dat die puntenfetisjisten altijd maar een heel klein gedeelte van hun puntenschaal gebruiken en in feite dus binnen een opvallend smalle bandbreedte opereren. Bang als ze zijn om ‘fouten’ te maken? Want jij weet ook wel dat al te afwijkend gedrag in wijnland niet op prijs gesteld wordt. Toch?

Hee René,

Ooit was er een wijnimporteur die de draak stak met dat hele puntengala door op een schaal van 1000 te gaan werken. Vond ik erg grappig: de ene wijn 991 en de andere 993 punten, allemaal wijnen uit zijn eigen stal. Te leuk. Verder heb ik op deze plaats al eens eerder geschreven dat punten op zich mij niet veel zeggen, maar wel wie die punten geeft. Dus als jij 99.994/100.000 aan een Riesling geeft, of 4 van de 5 sterren, geloof ik dat die wijn de moeite waard is. Dan heb ik dus zeker iets aan punten, rapportcijfers of sterren. Uiteraard moet je in een competitie appels met appels en peren met peren vergelijken, liever zelfs cox met cox en doyenne de comice met… je begrijpt me.  ‘t Liefst blijf ik daarbij ook nog in dezelfde league als het om de prijs gaat. Dat lijkt mij fair. Een wijn als winnaar uitroepen, heeft voor mij als consument alleen maar waarde als ik de spelregels ken. Als iets echt goed of slecht is, ontstaan er zelden meningsverschillen. Terecht toch? Afwijken is dan niet nodig, zelfs onterecht en neigt in zo’n situatie naar onkunde of aandachttrekkerij. In alle andere gevallen brengt een afwijkende mening bubbels in de brouwerij. Een claim als ‘de perfecte wijn’ is pertinente onzin, tenzij er  ‘ik vind dit…’ aan voorafgaat, dan mag je wat mij betreft alles roepen en misschien vind ik wel van niet. Jouw ergernis zit ‘m volgens mij helemaal niet in die punten en ranglijstjes, maar vooral in dit soort claims zonder context. Dat is volksverlakkerij en wij, het volk, laten ons gedachteloos voor de gek houden. Uit een recent onderzoek blijkt dat een wijnfles met een afbeelding van iets wat op een medaille lijkt – en dus helemaal geen medaille hoeft te zijn – beter verkoopt dan flessen die dat niet hebben. Wie of waar die medaille is verkregen, of er überhaupt een wedstrijd is geweest, doet er niet toe. De fles mèt wordt in een impuls gekocht. Fascinerend en superirritant. Loze kreten, holle vaten, gel.. Net zoals punten zonder kader. Maar, de bal ligt uiteindelijk bij de consument. Die moet zichzelf de vraag stellen: wie zegt dat en waarom?  Doe je dat niet, dan heb je domweg geluk. Of pech.

Blogoverzicht
Plaats een reactie

Plaats reactie