Glaswerk

2

Hee René,

Zo fijn dat we ook in Nederland tegenwoordig het hele jaar door mousserende wijn drinken. In 2015 alweer meer glazen dan ervoor. Over die glazen wil ik het met jou hebben. Niet over het aantal, wel over de vorm. Al jaren strijd ik tegen de flûtes, met succes. Menig sommelier weet allang hoe ik erover denk. En als er ergens in mijn kennissenkring iets bruisends wordt geschonken, krijg ik dat in een witte-wijn-glas. Vraagt iemand in het gezelschap waarom ik dat wil, dan laat ik het verschil ruiken en proeven. Bewijs geleverd. Ach, een vrolijke, niks-aan-de-hand gezelligheidsbubbel die op z’n best fris en fruitig smaakt, mag desnoods in een flûte. Persoonlijk vind ik die rechte, hoge glazen met een te kleine opening voor mijn ontwikkelde neus ronduit ondingen, maar prosecco, eenvoudige sekts en simpele sparkling wines, kortom fruitige wijnen met prik, doen het er best goed in. Voor sommigen schijnt de flûte positief bij te dragen aan het feestelijke gevoel dat een bruisje geeft. Bij die groep hoor ik niet. Zeker niet als het een mousserende wijn is die door de tweede gisting in de fles zijn bubbels heeft gekregen, dus via de méthode traditionnelle zoals bijvoorbeeld bij champagne, crémant en cava. Daarin, als hij tenminste van een net niveau is, valt zo veel verrukkelijks te ontdekken. Een passend glas maakt dan een gigantisch verschil. Een tijd terug dronk ik met een vriend en champagneliefhebber Salon 2002. Met een gerust hart lieten we de keus van het glas over aan supersommelier Harrie Baas, toen nog restaurant Amarone in Rotterdam. Tot onze schrik zette hij flûtes op tafel. Verbijsterd keken we naar Harrie die ons met zijn geheimzinnige glimlach volkomen in de war achterliet. De man had een plan. Bij de gerechten die volgden, kregen we dezelfde champagne steeds in een ander glas. De kelk werd bij iedere gang iets breder. We begonnen bij de kaarsrechte flûte en eindigde bij een chardonnayglas: groot, open en met een bolle buik. Het was alsof we vier verschillende wijnen dronken, die naadloos aansloten bij de gerechten. Voor mij een perfect wijnarrangement. Bij het glazengala ontbrak de coupe. Heb jij iets met de comeback van dit schoteltje op een steel?

 

Tja, Magda, jij boft maar met dat soort tafelgenoten dat je Salon per fles kunt laten aanrukken. De laatste keer dat ik Salon in een restaurant gedronken heb, is zowat twintig jaar geleden. In Epernay, dat dan weer wel. Die champagne van toen herinner ik me nog altijd, de glazen niet meer. Frankrijk kennende zal het vast geen optimaal model geweest zijn. Fransen en fatsoenlijk glaswerk, het (b)lijkt immers keer op keer een moeizame verstandhouding. Geef me dan maar liever Italianen. Op het vliegveld van Rome ga ik altijd even langs bij bubbelbar Bollicine van Ferrari. Als je ziet hoe ze daar hun fantastische Spumante Trento DOC serveren…

Ik ben het overigens helemaal met je eens dat je champagne en andere grote mousserende wijnen bij voorkeur uit ruimere glazen drinkt dan een smalle flûte. Ik was recentelijk nog juryvoorzitter bij een internationale sommelierwedstrijd. Jammer genoeg voorzag het wedstrijdreglement niet in het geven van bonuspunten, want anders had ik die graag gegeven aan een van de finalisten, Lendl Mijnhijmer van Waterproef in Scheveningen? Waarom? Omdat hij voor het serveren van een vintage champagne prima beargumenteerd koos voor een breed Bourgogneglas. Dat zou ik vaker willen zien. Met een ‘gewoon’ wijnglas kom je volgens mij trouwens ook al een heel eind. We zitten thuis immers niet allemaal te neuzelen met allemaal verschillende modellen.

Je vraagt me wat ik van coupes vind? Ik vind dat ondingen! Iets voor omhooggevallen vrachtwagenchauffeurs à la Sean Connery die er als 007 zijn Dom Pérignon uit dronk. Help! Gek genoeg heb ik de afgelopen tijd in een paar ‘nette’ zaken toch weer coupes voor mijn neus gekregen. Omdat ze intellectueel willen choqueren? Zolang de inhoud van die coupe op rekening van het huis komt, heb ik daar weinig moeite mee. Wel als ik er zelf voor moet betalen. Dan vind ik zoiets eigenlijk een belediging van de gast. Weet je wat ik nou wel eens zou willen zien? Dat me in een restaurant gevraagd wordt of een bepaalde champagne gekaraffeerd mag worden. Het effect daarvan heb ik eens gedemonstreerd gekregen door Anselme Selosse, de jou wel bekende producent uit Avize. Die gaat zelfs wel eens zo ver dat hij die karaf dan ook nog eens tot de volgende dag laat staan alvorens de dan inmiddels verstilde champagne uit te schenken. Dat gaat me dan toch te ver. Want zeg nu zelf, de essentie van het spul – ongeacht het gebruikte glas – wordt toch gevormd door de belletjes?

Bron foto: freeimages.com / Daniel Rivas

Blogoverzicht
2 reacties Plaats een reactie
  1. Zelf heb ik geïnvesteerd in goede glazen van de heeren Willems. Er is hier een groot assortiment met keuze voor wat iedereen fijn vind. Met de feestdagen trek ik deze glazen altijd uit de kast, en ze staat prachtig op een gedekte tafel.

    Groetjes,

    Carolien

    1. Het is echt zo handig dat je tegenwoordig alles online kunt bestellen. Ik heb hele mooie witte wijn glazen gekocht, rode wijn glazen gekocht en daarbij had ik bij de online slijterij een bijpassende wijn besteld. Deze werd echt super snel geleverd.

Plaats een reactie

Plaats reactie