Etiketten-etiquette

0

Hee René,

Verboden auto

In Duitsland kwam ik op het etiket van een fles Riesling het hiernaast afgebeelde icoon tegen. Ik had het nog nooit eerder gezien en vond het eigenlijk wel een goed idee. Alcohol en verkeer passen domweg niet bij elkaar. Eigenlijk is er maar één advies: ga met alcohol niet achter het stuur én stap niet in de auto bij iemand die gedronken heeft. Maar dit terzijde.

Het icoon zette me weer eens aan het denken over de informatie die op een etiket moet staan.

Alcoholgehalte, flesinhoud, naam van degene die het op de markt brengt, lotnummer en land van herkomst zijn verplichte kost.

Oogstjaar, druivenrassen, naam van het wijnhuis en logo’s van zwangere buik en de glasbak zijn dat bijvoorbeeld niet, net zo min als bovenstaand niet-rijden-plaatje.

Wat moet en mag is stevig vastgelegd en is gericht op de bescherming van producent en consument. Maar nu de vraag: wat zou ik willen weten?

Aangezien wijn een semivers product is, vind ik het fijn om te weten wanneer de wijn is gebotteld. Tot mijn grote genoegen zie je bij mousserende wijnen die volgens de méthode tradionnelle worden geproduceerd, steeds vaker dat de datum of de maand van het dégorgement op het achteretiket staat. Hulde. Veel bubbels, zeker de ‘gewone’ bruts, zijn bedoeld om jong te drinken. Hoe verser gebotteld, des te frisser. Verder vind ik het fijn om te weten of de wijn in houten vaten heeft gerijpt en zo ja, hoe lang en of dat oude of nieuwe vaten waren. Dat zegt veel over de stijl van de wijn en daar draait het me om. Ik wil namelijk weten wat ik van de smaak kan verwachten. Het gehalte aan onvergiste restsuiker kan er wellicht ook nog bij. Tenslotte heeft ook dat grote invloed op de smaak, maar wel in samenhang met de andere onderdelen. Dus noteer je de suiker in grammen per liter, dan moet er ook iets over de hoeveelheid zuren worden verteld. Hoe hoger het zuurgehalte, des te minder je die suiker proeft. Oeps, dit neigt naar gekriebel als je uitgaat van een ouderwets etiket, maar met een digitaal label kan het makkelijk. Dan zijn er natuurlijk de ‘hulpstoffen’ die de wijn fruitiger, ronder, frisser, kruidiger of houtiger maken. Stoffen met E-nummers, maar die je zelden op het etiket. Waarom geen vermelding van E-nummers op wijn, zoals ook bij andere levensmiddelen gebeurt? Haalt dat de romantiek van wijn af? Wordt wijn daarmee een industrieel product in plaats van iets ambachtelijks?  Of hou je door de vermelding te verplichten de productie, handel en in elk geval de communicatie transparant?

Beste Magda,

Draaf je niet een beetje door met al je wensen om informatie op wijnetiketten?

Een voor- en een achteretiket zijn dan qua ruimte niet meer toereikend. Je hebt in dat geval een etiket nodig dat als een boerka de hele fles omhult. Geen prettige gedachte. Je zou inderdaad alles in de vorm van een scancode kunnen aanbieden, maar ja, wat moet je dan als conservatief iemand zoals ik die het bewust vertikt zich uit te leveren aan de hedendaagse tirannie van smartphones? Wat heb je eigenlijk aan al die informatie?

Wees gerust, over een paar zaken zijn we het roerend eens. Over vermelding van die datum van dégorgement bij mousserende wijnen bijvoorbeeld. Over alcoholpercentage, allergieën en sulfiet hoor je me ook niet moeilijk doen, al beginnen we daar al wel richting betutteling te gaan. Liever had ik er druivenrassen, oogstjaar en de naam van de producent als verplichte vermeldingen bij gehad. Want waarom moet een producent zich zo nodig achter een code verbergen?

Waar ik moeite mee zou hebben, is het afdrukken van analysegegevens anders dan de alcohol. Ik hoef jou als ervaren proefster toch niet uit te leggen dat wijnen met exact dezelfde hoeveelheden zuren en restsuikers bij evenveel alcohol toch totaal anders kunnen smaken. Kijk maar eens in Duitsland. Je zou er dan ook nog de pH, de extractwaarde, wijngaardbodem, teeltwijze en vinificatie bij moeten halen. Help! En dan nog. Wat betreft de vermelding van hout hoef je je denk ik weinig zorgen te maken. Producenten laten dat immers maar al te graag weten in de veronderstelling dat hun wijn dan beter verkoopt.

Op vermelding van E-nummers heb ik in principe niet zo veel tegen. Al zul je bij bepaalde wijnen wel veel ruimte nodig gaan hebben of heel kleine lettertjes moeten gebruiken wanneer je ze allemaal wilt vermelden. Of je wijndrinkers er blij mee maakt, is vraag twee, want de anti-E-nummerlobby doet het graag voorkomen alsof dat allemaal vreselijke stoffen zijn. Wat niet het geval is. Maar je weet hoe tegenwoordig mensen zonder objectieve feitenkennis van zaken zich maar wat graag overleveren aan wilde complottheorieën. Of aan het waandenkbeeld dat wijn een natuurproduct zou moeten zijn. Wijn is juist het resultaat van menselijke manipulatie en daarmee een cultuurproduct. Iedereen wil wijn die een beetje fatsoenlijk smaakt en na botteling een poosje houdbaar is, allesbehalve ‘natuurlijke’ eigenschappen van wijn. Aan toevoegingen ontkom je dus niet, maar laten we ons om het gezellig te houden op etiketten alsjeblieft beperken tot het noemen van alleen de belangrijkste.

Over etiketten gesproken, weet je waar ik nog wel eens naar terugverlang? Die etiketten van vroeger die met een soort stijfsel op de fles geplakt zaten en die je met een beetje warm water of stoom in een mum van de fles kon losweken. Daar kan geen enkele met een smartphone gemaakte foto tegenop, laat staan een scan.

static_qr_code_without_logo

 

 

Blogoverzicht
Plaats een reactie

Plaats reactie